♥ ســــــکوت ♥
من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است.
خدای مهربان من !
برایت نامه ای از جنس دل تنگ خود می نویسم .
کلام نورانی تو را از چشمه روشنت ، قرآن ، خواندم .
و اکنون حرفها با بغضم در گلو مانده .
چه بگویم ؟ می دانی ؟ واژه ها یاریم نمی کنند .
خدایا ! گفته اند :« آن هایی که در زمان آینده زندگی می کنند با ایمان ترین انسانهایند ».
خدای من ! ما را می گویند ؟
ما که این همه در حق همه ظلم می کنیم و پا بر حق می گذاریم و جلوی مهر بی حد تو نامهربانیم .
ما
که هیچ توجه نداریم که چقدر کوله بار گناهانمان سنگین شده و پاک فراموش
کرده ایم تنها ، مسافرانی هستیم در این دنیا ، و مقصد ، سرای آرامش است ،
البته اگر مومن باشیم . ما که دلمان را غبار بی عدالتی گرفته .
خدای من ! اینقدر خودمان را گرفتار دنیا کرده ایم و اینقدر خود را در بند دنیا زنجیر کرده ایم که یادمان رفته روزی خواهیم رفت .
کلام نافذ تو را اگر هم بخوانیم توجهی نمی کنیم به آن . دیگر تفکر کردن درباره آنها که بماند . وای بر ما و حال بد ما .....
خدایا
! این که از عذاب و قهر تو نمی ترسيم شجاعت نیست و من خوب می دانم . اما
چرا نادیده می گیريم سخنانت را ؟ فکر می کنم بیش از حد در گرداب دنیا دست
و پا میزنیم و طولی نخواهد کشید که غرق شویم . ببخشمان که خوبی های تو را
نادیده می گیریم . زیرا که نادانیم و تنها پس از مرگ آگاه و هوشیار خواهیم
شد .
دیگر بغضم می ترکد و ناتوان میشوم از گفتن ، اما تو حرف دلم را می شنوی .
می ترسم از خشم تو . تو که اینقدر لطیف و مهربانی ، چگونه خشمگین می شوی؟
اما
در این مهمانی زیبای تو می دانم که کوچکترین چیزی از نظر تو پنهان نیست و
این تویی که همیشه به من آرامش عطا می کنی . با نام و یاد تو قلبم آرام
میگیرد . این روز ها بیشتر به یاد مرگ هستم .
خدای عزیز ما ! یاریمان
ده که قبل از آن که مرگ ما فرا رسد از خواب غفلتمان بیدار شویم و مومن به
تو باشیم و سبک و در کمال آرامش و با قلبی صاف و آرام به سوی تو بیاییم .
یاریمان ده تا کلام زیبای تو را درک کنیم و به کار بندیم در زندگیمان .
این روزها دلمان هوای عطر باران دارد .
بریز بر سرمان باران رحمتت را .
دستمان را بگیر ای پروردگار بسیار بخشاینده ي ما .....
| Design By : Night Skin |
بگذار این طور بیاندیشم... چه می شود مگر در خیالی خوش باشیم؟... حقیقت اگر ساز مخالف می زند، رویا را که نـگرفته اند از ما!... بگذار با خیالت دلخوش باشم... در خیال نا باورم ببینمت که عاشقانه هایم را می خوانی و لبخند می زنی... آنچنان زیبا که زمان مات می ماند. و دنیا با تمام عظمتش، عاجز می شود از درکش. و کوچک می شود. و حقیر می شود. و به خاک می افتد...
چقدر خدایمان مهربان است .
بگذار با خیال خوش باشم... بگذار در خیال ببینم که حقیقت است... مرز بین حقیقت و خیال را گم کرده ام ... آشفتگی ام دیدن دارد... از دست نوشته هایم معلوم است. نیست؟...
دلم برایت تنگ شده
تقدیم به شــــــــــما ( ...یه دوست... )
